Σύντομο Ιστορικό σημείωμα

ΜΑΝΗ

Ιστορική και γεωγραφική περιοχή της Πελοποννήσου. Καταλαμβάνει τη μεσαία ορεινή χερσόνησο τής Πελοποννήσου, πού καταλήγει στο ακρωτήριο Ταίναρο, περιλαμβάνει τις επαρχίες Γυθείου  και Οίτυλου του νομού Λακωνίας και το ΝΑ τμήμα τής επαρχίας Καλαμάτας του νομού Μεσσηνίας.

Περιοχή ορεινή, τραχιά και άγονη, με κλίμα δριμύ το χειμώνα και πολύ θερμό το καλοκαίρι, είναι σήμερα πολύ αραιοκατοικημένη.

Σύμφωνα με αρχαιολογικές έρευνες πού έγιναν στην περιοχή, φαίνεται ότι ή Μάνη ήταν κατοικημένη από την παλαιολιθική εποχή.

Για πρώτη φορά αναφέρονται πόλεις της περιοχής από τον Όμηρο: Καρδαμύλη, Οίτυλος, Γύθειον, Ενόπη κλπ. Πιθανόν ο αρχαιότερος τύπος του ονόματος τής περιοχής ήταν Μαίνη και αναφερόταν σε μια πολύ μικρή έκταση ή ίσως σ' ένα κάστρο μόνο.

Αναφέρεται για πρώτη φορά στις αρχές του 10ου αϊ. Αργότερα  το όνομα Μαίνη κάλυπτε ολόκληρη τη σημερινή περιοχή και από τα χρόνια τής Τουρκοκρατίας είναι γνωστή ως Μάνη.

Βέβαιο είναι ότι στην αρχαιότητα ή Μάνη ήταν πυκνοκατοικημένη. Οι περιπέτειες τής Σπάρτης στη διάρκεια των κλασικών χρόνων έκαναν πολλούς κατοίκους να καταφύγουν στην απομονωμένη Μάνη για να ασφαλιστούν στην άγρια αυτή περιοχή . Στους τρεις προχριστιανικούς αιώνες ή ιστορία τής Μάνης συμπίπτει με την ιστορία τής Λακωνικής .

Στο τέλος του Ιου π.Χ. αι. οι νότιες πόλεις τής Μάνης αποσπάστηκαν από τη σπαρτιατική επίδραση και ίδρυσαν Ιδιαίτερο πολιτικό οργανισμό, το «Κοινό των Λακεδαιμονίων». Λίγα χρόνια αργότερα ό οργανισμός αυτός μετονομάστηκε σε «Κοινό των Ελευθερολακώνων» και συνέχισε την ξεχωριστή πολιτική του ως τον 3ο ΜΧ. αι., οπότε διαλύθηκε από το Διοκλητιανό.

Στα χρόνια του Μεσαίωνα ή Μάνη γίνεται συχνά καταφύγιο πειρατών, όπως επίσης και διάφορων σλαβικών και αλβανικών οικογενειών. Τα ξένα όμως αυτά στοιχεία αφομοιώνονται γρήγορα με τους Έλληνες κατοίκους τής περιοχής. Ό Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος αναφέρει στο γράμμα του «Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν» ότι οι κάτοικοι του Κάστρου τής Μαίνης είναι Έλληνες, πού παλιότερα πίστευαν τη θρησκεία των αρχαίων προγόνων τους — την ειδωλολατρία — και πού έγιναν για πρώτη φορά χριστιανοί στα χρόνια του Βασιλείου Α' (867—886). Φαίνεται όμως ότι ακόμα και στο 10ο αι. υπήρχαν ειδωλολάτρες στην περιοχή, πού δικαιολογεί την έ-κει περιοδεία του Νίκωνα του «Μετανοείτε» στο β' μισό του αιώνα αυτού.

Η Φραγκοκρατία πέρασε σχετικά ήρεμα για τη Μάνη Εξάλλου οι Φράγκοι μόλις εγκαταστάθηκαν στην Πελοπόννησο ίδρυσαν στη Μάνη τρία οχυρά κάστρα για να προστατευτούν από ενδεχόμενο κίνδυνο από μέρους των Μανιατών.

Η τουρκοκρατία, αντίθετα, υπήρξε ένας συνεχής αγώνας για τους Μανιάτες. 'Αρχικά συμμάχησαν με τους Ενετούς στον πόλεμο των τελευταίων κατά των Τούρκων   (1463—1479). Μετά το τέλος του πόλεμου αυτού, οι Μανιάτες έκαμαν σειρά εξεγέρσεων κατά των Τούρκων. Οι τουρκικές προσπάθειες πού έγιναν επανειλημμένα με σκοπό την κατάληψη τής Μάνης υπήρξαν όλες άκαρπες. Το απρόσβλητο τής περιοχής έκανε πολλούς κατοίκους από τουρκοκρατούμενες περιοχές να καταφύγουν στη Μάνη. Το άγονο όμως έδαφος και οι δύσκολες — εξαιτίας αυτού — οικονομικές συνθήκες δημιούργησαν άλλες καταστάσεις. Ή ιδέα τής εδαφικής «επικρατήσεως» δημιούργησε πολυχρόνια μίση ανάμεσα στους κατοίκους. Ή «βεντέτα» στη Μάνη αναπτύχθηκε για τους παραπάνω λόγους.

Η «δεύτερη περίοδος» τής Τουρκοκρατίας, πού άρχισε το 1715, βρήκε τη Μάνη ουσιαστικά ανενόχλητη. Οι Τούρκοι διόρισαν διοικητή της ένα ντόπιο (μπέη) και επιβάλανε στους Μανιάτες κάποιον ετήσιο φόρο, πού όμως δεν πληρωνόταν σχεδόν ποτέ. Αλλά ή αρχική αυτή ειρηνική περίοδος διακόπηκε με την ανάμειξη των Μανιατών στα «Ορλωφικά» .Άρχισε τότε μια καινούργια σειρά αγώνων ανάμεσα στους Τούρκους και τους Μανιάτες, οι οποίοι τελικά υποχρεώθηκαν να πληρώνουν φόρο 15.000 γρόσια το  χρόνο.

Η προσφορά των Μανιατών στην Επανάσταση του 1821 ήταν τεράστια. Μόλις ξέσπασε ό Αγώνας ένοπλα σώματα Μανιατών υπό τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη  απελευθέρωσαν την Καλαμάτα και πήραν μέρος στις μάχες πού έγιναν υστέρα. Το 1826, όταν ο Ιμπραήμ επεχείρησε να καταλάβει τη Μάνη, αποκρούστηκε.

Μετά τον ερχομό του Καποδίστρια και κατόπιν του Όθωνα στην Ελλάδα οι Μανιάτες αντιδράσανε στο διοικητικό σύστημα πού επιβλήθηκε και ή αντίδραση τους αυτή εκδηλώθηκε ένοπλα.

 Σ' ολόκληρη τη Μάνη είναι σκορπισμένο ένα πλήθος από βυζαντινές εκκλησίες πού χρονολογούνται από το 10ο αϊ. Ένα άλλο επίσης χαρακτηριστικό τής Μάνης είναι οι πύργοι της. Γύρω στους 800 πύργους υψώνονται σ' όλες τις περιοχές τής Μάνης πού είναι από τις πιο ιδιότυπες κατασκευές τής λαϊκής αρχιτεκτονικής.

Οι επισκέπτες αξίζει να επισκεφτούν τα σπήλαια του Δυρού, τα οποία, εκτός από τις αρχαιότητες, είναι αξιοθέατα για τις φυσικές καλλονές τους.

 

Αρχή σελίδας

@ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΑΝΙΑΤΩΝ ΝΟΤΙΩΝ ΠΡΟΑΣΤΙΩΝ;